De gedichtenserie ‘Van ons vandaan’ gaat over het overlijden van de moeder van Marijke. Aan deze serie zijn foto’s van Ineke Janssen toegevoegd die de gedichten versterken en oplichten. De gedichten en foto’s waren samen te zien op een tentoonstelling de hele maand november 2024 in Bibliotheek Mariënburg.
Alle gedichten en foto’s plus foto’s van de expostie zijn ook te zien op een apart blog. https://vanonsvandaan.wordpress.com
Bundel Van ons vandaan
Tegelijkertijd verscheen een bundel met een weergave van alle tentoongestelde gedichten en foto’s.
De bundel is voor 10 euro te koop bij Boekhandel/UItgeverij Roelants in Nijmegen. ISBN:9789074241571
Activiteiten bij de tentoonstelling
Lunchpauzepoëzie PcN
Op zaterdag 2 november 2024 vond de maandelijkse Lunchpauzepoëzie plaats in het Poëziecentrum Nederland (achter in Bibliotheek Mariënburg) waarbij ook ‘Van ons vandaan’ besproken werd.
Open interview
Op zaterdag 16 november 2024 om 14 uur heeft Wim van Til Marijke en Ineke geïnterviewd over de gedichten en de foto’s inhet Poëziecentrum Nederland.
Rondleiding
Marijke Hanegraaf en Ineke Janssen waren nog op woensdag 27 november 11.00u in Bibliotheek Mariënburg aanwezig om bezoekers persoonlijk rond te leiden bij de tentoonstelling.
Zie hier foto’s van de activiteiten rond de tentoonstelling
Publikatie in het Liegend Konijn
De serie Van ons vandaan is in het oktobernummer van 2024 van het Poezietijdschrift het Liegend Konijn gepubliceerd.

Recensie het Liegend K0nijn 2024/2 in Tijdschrift Meander door Maurice Broere, 3 januari 2025
Van Marijke Hanegraaf zijn zeven gedichten opgenomen in het Liegend Konijn 2024/2. Het is een prachtig avontuur om ze te lezen. Ze gaan over het verliezen van een geliefde ouder. Als je van dit thema poëzie wil maken, begeef je je al snel in de gevarenzone van valse sentimenten en platgetreden paden. Uit de ingezonden gedichten blijkt dat hier absoluut geen sprake van is. Ze gebruikt sobere, ingetogen taal, die verdriet suggereert, maar ver blijft van alle bekende doodslyriek. Iedereen die wel eens aan het sterfbed van een geliefde heeft gezeten herkent de onhandigheid, onwezenlijkheid en onwennigheid van het eerste moment als landt dat de geliefde is overleden. Meesterlijk zoals dat beschreven wordt met alle details die door de achterblijvers heen gaan. Elke regel is pijnlijk raak. In de laatste strofe begint in alle nuchterheid weer de banale werkelijkheid: ze haalt de laatste trein.