Je probeerde je uit. Er heerste een sfeer waarin het kon
je kon precies worden wie je dacht te zijn en je ging ervoor
wat een rijkdom aan vrijheid, vreugde of verdriet om de keuze.
Maar wat is, blijft niet.
De zachtaardige bries is veranderd in een storm
waarin het verstand verwaait to woelige woorden.
Voortaan ben je niet meer van de wereld. De jouwe
duikt onder die van het schreeuwend gelijk
en vermorzelde meningen, afstuivend op de grote traan
einde van je universum.
Laat het proberen maar achterwege na deze draai
in de kijk op wat een mens vermag te zijn.
En o, je blijft echt wel wie je bent
je keuzes niet zichtbaar, verborgen je kleur en bloei.
Denk behoedzaam.
Je kijkt naar het onbegrijpelijk verval alsof het je niet aangaat.
toch is dit wat we altijd weer maken, deze breuk tussen mensen.
De term ‘grote traan’ is afgeleid van ‘the big rip’, de grote scheur,
een van de manieren waarop, in theorie, het universum kan eindigen.
2025